Maandag was ik bezig met het stofzuigen van mijn auto toen onze kleine buurman (van 5 jaar) naar mij toe kwam. Heel trots op zijn fiets kwam hij langs mij en stopt voor een praatje.
Het ging ongeveer zo: buurjongetje: "Gaat jouw auto snel?" ik: "Ja, mijn auto gaat best snel." buurjongetje: "Ja, dat weet ik ..." ik: "Hoe weet je dat dan?" buurjongetje: "Omdat jij twee brommers hebt." ik: "Twee brommers?" buurjongetje: "Ja." ik: "Waar heb je dat gezien?" buurjongetje: "Hier! Kijk dan."
Vervolgens wees hij naar de achterkant van mijn auto en toen wist ik het.
ik: "Je bedoelt die twee uitlaten?" buurjongetje: Ja, die twee brommers." ik: "Je hebt helemaal gelijk, ik heb twee brommers"
Prachtig die kinder logica, uit een uitlaat komt geluid ... het bromt, dus vandaar die brommers en in dit geval dus twee brommers.
Waren we maar niet verder gegaan dan onze kinderlogica..........misschien zag de wereld er een stuk mooier uit.
De laatste tijd heb ik nauwelijks tijd of zin om iets te schrijven voor mijn blog.
Eerst op vakantie geweest, dit keer een weekje naar Zuid-Frankrijk, uitvalsbasis was Marseille en vandaar uit zijn we naar Saint-Tropez, Cannes, Nice en Monaco geweest. De zee was prachtig blauw, vandaar de naam Cote Azur. Vooral Monaco was prachtig om te zien, niet alleen vanwege al dat pracht en praal of de dure sportauto's zoals Ferrari's, Lamborghini's enzovoort. Nee, vanwege de locatie ... langs de zee gebouwd en op en tegen de rotsen. Het weer was die dag ook prachtig en de mensen waren relax en vriendelijk. Alles was netjes en geordend op straat, zelfs honden mochten niet zomaar door een straat en helemaal niet poepen op straat. Nee, hier zag je overal politie al was het om maar een snelle brommer of om de baas wier hond aanstalte maakte om te poepen terecht te wijzen. En overal mooie bloemen te zien, geen enkele stukje aarde was kaal maar bezaaid met bloemen of gras.
Daarna iedere weekend naar Rotterdam ... onze zoon is gaan studeren aan de Universiteit van Erasmus in Rotterdam en dus gingen wij zijn kamer inrichten. Uiteraard eerst schoonmaken, schilderwerken, laminaat leggen, weer schoonmaken en de meubels kopen en vervolgens in elkaar zetten om later de verlichting en kleine details af te maken. Een hele klus maar wel de inspanning waard.
En het laatste weekend zijn we naar de Grand Prix van België geweest, op zich een hele ervaring maar aan de andere kant ook veel stress ... vooral door de enorme file op zondag (de dag van de race) ... maar liefst 3 uur in de file gezeten voor slechts een kilometer of 15. Maar goed na zo'n weekend ben je wel de volgende dag helemaal op en dat was ook het geval bij ons.
Even bijkomen en dan horen jullie weer van ons..............
Eindelijk, eindelijk kan ik mijn artikel over Tess schrijven. Pas als ik haar weer veilig in mijn armen zou hebben, zou ik schrijven, eerder niet. Zoals je al via het artikel van Hawk hebt kunnen lezen, is onze Tess sinds 16 mei verdwenen. Het verdriet, de emoties zal ik je besparen maar als je veel om dieren geeft, jouw eigen huisdieren, dan zul je snappen wat ik bedoel.
Vrijdag 16 mei een gewone dag. Zelfs een feestelijke dag want ik ging naar de bruiloft van een mede-studiegenoot van mij. Het was een zeer geslaagde dag. Ik kwam laat thuis "alles en iedereen" lag in diepe slaap. Tijdens die nacht, droomde ik al over Tess, "er klopte iets niet" en toen zij zich niet 's morgens voor de slaapkamerdeur had gemeld met haar gemiauw, wist ik zeker "er klopt iets niet". Dat doet ze namelijk iedere dag, hetzelfde ritueel. Toen snel opgestaan en door het hele huis lopen zoeken, mijn hart viel op de grond zo voelde het, ze was er niet, ze had 's nachts niet thuisgeslapen. Iedereen dacht dat ze al lag te slapen toen ze naar bed gingen en ik dacht hetzelfde toen ik thuiskwam. Waar ga je zoeken? Je gaat rondkijken in de buurt, hoe vaak ik de voordeur niet open heb gedaan in de hoop dat ze pardoes ervoor zou staan. Het werd later en later, het werd donker, geen Tess.
Ik kreeg sterk het gevoel, het is niet goed met haar. Ook kreeg ik bepaalde gevoelens, bepaalde gedachten, aangezien onze band heel close was. Een soort van hints of ingevingen zeg maar. Ik heb die ook nagelopen, helaas. Ze werd gelijk op de site van de dierenbescherming als vermist opgegeven, maar die gegevens werden pas op maandag ingevoerd. Maandag begonnen we met het opplakken van de affiches met haar foto erop. Je kunt alleen maar hopen maar naarmate de dagen vorderden, zag het er steeds minder hoopvol uit. Iedereen miste haar, ieder op zijn eigen manier. Zelfs Sammy en Mimi waren ook van slag. Het is zo gek, wat een impact zo'n dier wel niet heeft. Niet zo gek want voor mij zijn dieren, bijzondere wezens ook met hun taakje hier op aarde. En je eigen huisdieren, die geven alleen maar liefde, hoe boos of sjagerijnig je soms ook kunt zijn.
Ik ben ook een buurtonderzoek begonnen en dan kom je dingen te horen die je normaal niet te weten zou komen. Dat er een kattenhater aktief was in de buurt. Veel katten in de buurt waren ziek geworden, de dierenarts had het in behandeling, maar ja hoe kom je erachter wie het doet? Het kan net zo goed je buurman of -vrouw zijn bij wijze van spreken. Maar nu begreep ik waarom onze Tess al een tijdje niet helemaal fief was. Best wel wat mager, maar ze at ook niet goed, maar ja ze is nooit een grote eetster geweest. En een griepje of verkoudheid, kende ik ook wel van haar..........nooit denkende dat.
Maar ook dat onze Tess haar vriendenclubje had, zo scheen ze op stap te gaan, in de buurt hoor, met nog andere buurkatten. Buren hadden haar de dag ervoor nog met hun katten lekker zien stappen. Ook dat sommige buren dezelfde angst deelden, bang dat er iets met hun kat zou gebeuren. Of verhalen dat sommige buren zelf al op rare manier een kat kwijt waren geraakt, nooit meer gezien..... tja.......zo zie je maar!. Ook kwamen sommige mensen vragen of ze al terug was, mensen die je normaal niet eens ziet of spreekt.
Ben ook met haar gegevens langs het asiel gegaan. Ook heel raar hoor, dat er niet een centrale vermissings databank is van dieren. Nou waar ik allemaal tegenaan gelopen ben...... ik dacht dat haar opgeven op die databank dat het "genoeg" zou zijn, niet dus. Ieder heeft zijn eigen meldprocedure, wat ik belachelijk vind. Een dier is een dier en vermist is vermist, een centrale meldpunt!!!
Het verhaal van het dierenasiel is echt te zwak voor woorden. Je MOET iedere twee weken naar het asiel gaan, kijken of ze terecht is. Het is namelijk zo dat het asiel geen meldingsplicht heeft, ze hoeven je niet te bellen. Ze hebben het zo druk dat bellen erbij inschiet hoorde ik tegen me zeggen door de mevrouw achter de balie bij het asiel. En dus als je te laat (buiten die twee weken) bent en je dier is al binnengebracht dan mogen zij hem ter verkoop aanbieden, dus in de etalage zetten eigenlijk. En nog beroerder, als je dier daar is dan moet je als het ware je dier "terugkopen". Logisch toch??!.
Dit laatste had ik nooit van het dierenasiel verwacht. Ik verwacht van hen, mensen die helemaal begaan zijn met dieren en hun baasjes. Natuurlijk ontvangen ze veel "zwerfdieren" of inbeslagname dieren of noem maar op. Maar sorry hoor, onze Tess had een chip, dus ze had eigenaren. Dan neem je toch contact op als......ze binnengebracht zou worden.De dierenambulance die zou wel gelijk langskomen en bellen als ze Tess hadden gevonden, hetzij dood gevonden hetzij gewond hetzij gewoon gevonden.
Nu heb ik nog een heel raar verhaal over het dierenasiel, nogmaals het ene dierenasiel zal het andere niet zijn, ik praat over mijn ervaring met deze dierenasiel. Maar dit is te gek voor woorden. 3 weken na de vermissing van Tess ging ik weer langs het asiel op een donderdag zal ik nooit vergeten. Ik vraag of er soms een siamees was binnengebracht. Nou nee, maar wacht eens even via een collega van de mevrouw achter de balie, was er dinsdag een mevrouw geweest die kwam melden dat ze een siamees had gevonden bij haar in de wijk (een totaal andere en verre wijk bij ons vandaan). En? vroeg ik hoopvol, even kwam de hoop weer terug. Nou niets. Hoezo niets? Ze hadden geen gegevens, zoals telefoonnummer, van die mevrouw genoteerd. Ze hebben haar maar een bandje meegegeven met de tekst: "van wie is deze kat" en die moest ze dan maar om de kat zijn nek plaatsen PLUS ze moest het opgeven bij de rubriek gevonden van de dierenbescherming. Precies de site waar Tess als vermist opstond. NOU TOEN BRAK MIJN KLOMP. In een keer ieder vertrouwen dat ik ooit in het dierenasiel heb gehad, ging zo weg. Hoe is dit mogelijk? Je noteert toch op zijn minst een telefoonnummer? Aan de andere kant waarom kom je zelf niet op het idee om je telefoonnummer achter te laten, waarom zou je alleen maar komen melden "ik heb een siamees" gevonden?. Onbegrijpelijk. Kijk niet iedereen is handig met een computer dus dat was gewoon te veel werk, dus is het niet gemeld, want ik checkte dagelijks de site van de dierenbescherming, in de hoop................En zo maakte een seconde hoop weer plaats voor wanhoop met nog de frustratie erbij, zo dichtbij en toch zo ver.
En zo gingen de dagen voorbij, toch nog weer langsgegaan bij het dierenasiel want je weet toch maar nooit. Maar wanneer stop je? Wanneer geef je op? Wanneer laat je los? Ik dacht zelfs al over een ceremonie na, om Tess als het ware te "begraven". Om haar verdwijning op die manier "tastbaar" te maken. Ik had al een draaiboek klaar en een vriendin gevraagd om een tuinbeeld van Tess te maken van aardewerk. Daar was ze zelfs al mee bezig. Wanneer durf je het aan om niet meer naar het dierenasiel te gaan, te durven dealen met de gedachte, "wat als ze nou wel naar het asiel is gebracht en ik weet dat niet, dan wordt ze te koop aangeboden dan ben ik haar kwijt?" Het terugkopen in zo'n geval zou ik nog liever gedaan hebben. Maar toch het idee. Ik stond ook zo raar te kijken, ja maar als er een chip is dan kunnen jullie toch bellen......nou nee hoor!. Pardon? Soms wel en soms niet.......wat is dat voor beleid?....... en soms ach dan is een chip ook niet leesbaar. Ik begrijp het is geen pretje om een dierenasiel te leiden, geld tekort, personeel tekort, vrijwilligers tekort, materiaal tekort.......maar om het dan op deze "manier" op te lossen? Dit twee-weken beleid is er natuurlijk voor geregeld dat dieren sneller "doorstromen".... (want de dierenasiels zitten zo vol) maar toch ik vind het niet helemaal ethisch, sorry hoor!.
Afijn, en zo zijn de dagen voorbij gegaan. Je beseft je kunt niet langer in het verdriet blijven hangen, het leven gaat verder. Het doet zeer op deze manier afscheid te moeten nemen van je dier. De herinneringen die bleven levendig. Ik praatte gewoon tegen haar, waar ze ook was en zei "Tess, ik houd van je en ik mis je, ik zal je altijd missen. Waar je ook bent ik hoop dat je het goed hebt". Op een gegeven moment, het gevoel van haar missen was zo groot ik vroeg gewoon om een wonder.
Tot ik vorige week vrijdag laat thuis kwam. Alsof het zo is, wederom van een feestelijke gebeurtenis en weer een vrijdag. Ik was naar een festival "de dag buiten de tijd", de viering van een nieuwe cyclus van de Tzolkin, een van de Maya kalenders. Een jaar heeft 260 dagen gebaseerd op 13 manen per jaar. 25 juli is altijd de dag tussen de tijd, het jaar eindigt dus op 24 juli en op 26 juli begint het nieuwe Tzolkin jaar. Afijn ik was thuis, zegt Hawk, ik heb een stukje voor de blog geschreven, een leuk stukje. Meestal doe ik de "eind-redactie" zeg maar, maar ik wilde eerst gaan eten want ik had honger. Toen moest Hawk even zeggen: goh, dat je nog liever gaat eten dan mijn artikel lezen. Nou ja zeg, als Angeleyes, dacht ik: "wat een ego...". Tja tot hij het artikel voor mijn neus zette en onderwijl at ik mijn bordje leeg, tot ik las: "Telefoontje, Duitser, "haben Sie eine Katze vemischt", de naam van Tess dook op in het artikel. Ik geloofde er dus niets niets van en zei zelfs dat ik dat een stomme grap vond......echt ik geloofde het gewoon niet. Mijn God, die Duitse meneer/mensen hadden Tess gevonden. Hawk had zijn telefoonnummer en we zouden de volgende ochtend gelijk vertrekken Tess ophalen. Alleen zaterdag moest ik dat nummer nog bellen en Tess ophalen kon niet want ze gingen weg. POEH!, pas tot vandaag.........1 week wachten. Ik werd met de minuut blijer maar zou pas echt geloven als ik haar in mijn armen had.
Vroeg opgestaan vandaag want we gingen Tess ophalen in Monchengladbach, maar dat had Hawk al geschreven. En toen we daar aankwamen, Tess kwam ons tegemoet lopen, hoe lief. We hebben haar geknuffeld en geaaid en ze vond het heerlijk. Je kon zien dat ze het naar haar zin had daar, maar ze is nu heel bang voor auto's en geluiden. Ook kun je zien dat ze getraumatiseerd is, en een vermoeide indruk maakt. Als er de meest vriendelijke mensen hier op aarde bestaan dan zijn deze mensen het zeker. Ze had het niet beter kunnen treffen om door deze mensen gered te worden. Het verhaal................
Dit Duitse echtpaar was voor 1 weekje op vakantie in Nederland. Op de weg terug naar huis, op vrijdag 18 juli, reden ze op de Ring A10 bij Amsterdam. Ze zagen daar temidden van al het drukke verkeer en de lichten een siamees zitten, helemaal ontredderd. Ze moesten met hun auto nog wat kapriolen uithalen om bij haar te komen. Ze pakten haar met een jas en ze liet zich pakken, zo murw was ze. Toen ze bij hen op schoot zat, begon ze gelijk te spinnen. Toen hebben ze haar meegenomen naar hun huis in M.gladbach. Ze hebben haar eerst laten wennen aan het huis. Toen aan hun katten, ze hebben er drie en het ging reuze goed. Toen weer later mocht ze in hun binnentuin. Ze zijn met haar langs de dierenarts gegaan om te checken of alles goed was met haar want ze nieste, daar las hij de chip af en via dat nummer ingevuld op google, kwamen ze bij onze gegevens uit. Alleen er stond geen notitie bij vermissing: Nee. Dat bedoel ik dus met een centrale meldpunt voor vermiste dieren. Ik wist niet dat je ook nog aan die vereniging moest opgeven. Dat bedoel ik dus!. Dus die mensen vonden dat en tja voor hun ook verwarring. Gelukkig zijn we niet verhuisd tussentijds en hebben nog steeds hetzelfde telefoonnummer anders wie weet waren we vergeten om de gegevens te aktualiseren. Nu weet ik het wel, mocht het zover zijn, het eerste wat ik doe is de chipgegevens wijzigen en controleren.Tess was wat verkouden en kreeg antibiotica.
Het gaat redelijk tot goed met Tess. We gaan deze week naar onze dierenarts want ze heeft toch wat kalige plekken op haar vachtje en een rare ronde kale plek op haar binnenpootje, alsof er iets mee gebeurd is, of geopereerd of wat ook.......dat gaan we dus laten uitzoeken.
Dit was het wonder van de terugkeer van Tess, mochten zich nieuwe ontwikkelingen omtrent haar voordoen dan zullen we dat melden.
Maar vooral, WONDEREN BESTAAN. Je moet ze alleen durven toestaan. Durven vragen. En dan in vertrouwen loslaten................
Dat de nodige wonderen gebeuren opdat vermiste kinderen weer bij hun ouders terugkeren. En dat vermiste dieren weer bij hun baasjes terechtkomen. (alleen als het liefdevolle zijn, mag ik dat vragen?.....anders dat ze liefdevolle baasjes vinden).
In de jaren 80 was de groep Spandau Ballet erg populair, dat was mede te danken aan de stem van Tony Hadley, ook wel "the voice" van Spandau Ballet genoemd.
Ze hadden veel hits in de jaren 80, maar dit nummer heb ik vandaag uitgekozen omdat het een nummer is vol emotie en expressie, zeg maar de jaren 80 uitvoering van Julia en Romeo. De melodie is fantastisch, de tekst geweldig en de stem van Tony Hadley fabuleus. Een song om niet te vergeten ... geniet ervan!
Spandau Ballet: Through the Barricades
Mother doesn’t know where love has gone She says it must be youth That keeps us feeling strong See it in her face, that’s turned to ice And when she smiles she shows The lines of sacrifice And now I know what they’re saying When the sun begins to fade And we made our love on wasteland And through the barricades Father made my history He fought for what he thought Would set us somehow free He thought me what to say in school I learned off by heart But now that’s torn in two And now I know what they’re saying In the music of the parade We made our love on wasteland And through the barricades Born on different sides of life We feel the same And feel all of this strife So come to me when I’m asleep Well cross the line And dance upon the street And now I know what they’re saying When the drums begin to fade We made our love on wasteland And through the barricades Oh, turn around and Ill be there There’s a scar through my heart But Ill bare it again I thought? we were the human race But we were just another border-line-case And the stars reach down and tell us That there’s always one escape I don’t know where love has gone And in this trouble land Desperation keep us strong Fridays child is full of soul With nothing left to lose There’s everything to go And now I know what they’re are saying Its a terrible beauty we’ve made So we make our love on? wasteland And through the barricades Now I know what they’re are saying As hearts go to their graves We made our love on? wasteland And through the barricades
Even een Tess update ... ze is gezond en heeft het naar haar zin in Duitsland. Ze verblijft daar sinds 18 juli met nog drie andere katten.
Wegens omstandigheden die niet allemaal duidelijk zijn mochten wij haar zoals gepland was, zaterdag niet ophalen.
Monchengladbach
Nu we weten dat Tess gevonden is en dat zij nog niet terug is bij ons, is dit natuurlijk niet leuk. Maar goed aanstaande zaterdag zullen we eindelijk onze Tess, mogen ophalen. Wij zijn natuurlijk allen benieuwd hoe zij straks gaat reageren als zij ons weer ziet.
Onze hond en 2de poes, Sammy en Mimi zullen iets langer moeten wachten op Tess want zij gaan niet mee naar Duitsland. Dat wordt 's avonds een beestenboel.
Een kwartiertje geleden werd gebeld, mijn dochter nam de telefoon op en al gauw hoorde ik haar Duits praten en even later werd de telefoon haastig in mijn handen geschoven.
En voor ik het wist had ik een Duitser aan de lijn, ik dacht meteen: "Wat krijgen we nou?". Vast een vergissing dacht ik ... tot die man zei: "Heeft uw kat een chip?".
En toen gingen allerlei bellen af en zwaailichten door mij hoofd ... hij had dus blijkbaar Tess gevonden. Dus vroeg ik meteen: "Een Siamees?". "Ja", zei de Duitse man, verder gaf hij ook aan waar hij woonde, in Monchengladbach vlakbij Venlo.
Maar goed mijn Duits was niet voldoende om verder informatie uit te wisselen, dus heb ik zijn telefoonnummer genoteerd zodat Angeleyes hem verder kan spreken. Hoe dan ook, morgen gaan we Tess ophalen in Duitsland.
Grappig eigenlijk, want we zouden hoe dan ook volgende week een dagje naar Duitsland gaan, niet naar Keulen maar naar Oberhausen.
Tess
Ben alleen benieuwd hoe onze Tess ruim 213 km heeft afgelegd sinds 16 mei ... ze moet een geweldige avontuur achter de rug hebben. Was ze op weg naar het zuiden, naar Portugal waar ze eigenlijk vandaan komt? Of heeft iemand haar in Almere opgepakt en in de buurt van Venlo weer losgelaten? Wist Tess soms te ontsnappen ... .... dat zullen we nooit weten, maar het feit is dat ze teruggevonden is en dat is fantastisch.
Tijdens de GP van Duitsland viel geen druppeltje regen en zo werd het een droge race waarbij in het begin saai was maar langzamerhand spannend werd, eerst door de inhaalmanoeuvres en later door de safety car situatie waarbij het hele veld dichtbij elkaar kwam.
Een safety car situatie die werd veroorzaakt door de crash van Timo Clock in de Toyota, zijn crash was het gevolg van een gebroken achterwiel waardoor zijn wagen hard tegen de betonnen muur ging. Toen hij uit zijn auto kwam, wankelde hij en had duidelijk pijn aan zijn onderrug.
Nelsinho Piquet - Lewis Hamilton - Felipe Massa
Uiteindelijk werd de GP van Duitsland door Lewis Hamilton gewonnen en daarmee is hij nu leider in het kampioenschap met 58 punten. Zijn teamgenoot daarentegen had minder geluk, nadat hij aan de kant moest voor Hamilton werd hij daarna ook nog eens door Nick Heidfeld ingehaald en moest zich tevreden stellen met een 5de plaats., goed voor 4 punten.
Op de 2de plaats vinden we de verrassing van vandaag, Nelsinho Piquet is het gelukt om in de Renault zijn aller eerste podium in de F1 te scoren en daarmee 8 waardevolle punten voor zijn team te noteren. En dat voor iemand die vanaf de 17de plaats vertrok terwijl zijn teamgenoot Fernando Alonso met dezelfde auto vanaf de 5de plaats vertrok en slechts 11de werd ... hoe raar kan het verlopen in de F1? Voor het Renault F1 team was dit erg goed, want door de acht punten van Piquet hebben zij nu 23 punten in het kampioenschap en daarmee zijn zij het Willaims team voorbij gegaan en staan nu slechts 1 punt achter het Red Bull team, dus dat wordt voor Renault ook spannend.
Als 3de over de finish kwam Felipe Massa in zijn Ferrari, ook hij werd min of meer verrast door het feit dat Nelsinho Piquet een aantal ronden de race leider was en na de inhaalmanoeuvre van Hamilton alsnog 2de wist te finishen. Hoe dan ook Massa blijft als 2de in het kampioenschap met 54 punten en dat zijn nog altijd 3 punten meer dan zijn teamgenoot Kimi Raikkonen die vandaag wederom niet al te best reed en 6de werd. Maar Raikkonen staat wel 3de in het kampioenschap met 51 punten.
Op de 4de plaats vinden we Nick Heidfeld in de BMW die ook een waardeloze eerste helft had gereden maar daarna zich naar voren heeft gewerkt zoals Piquet, beide hadden optimaal geprofiteerd van de safety car situatie. Hoe het ook mag zijn, je moet het doen en dat deden ze beide ook. De teamgenoot van Heidfeld had dit keer ook minder geluk en wist de schade enigszins te beperken door 7de te worden en zo 2 punten aan zijn totaal toe te voegen waarbij hij nu 4de in het kampioenschap staat met 48 punten. Terwijl Heidfeld 5de in het kampioenschap staat met 41 punten.
Op de 8ste plaats vinden we Sebastian Vettel in de Toro Rosso achtervolgd door Jarno Trulli in de Toyota die zijn 4de startplaats niet wist te houden en slechts 9de werd. En de top 10 wordt afgesloten door Nico Rosberg die enige vooruitgang heeft geboekt door vanaf de 13de plaats te starten.
En daarachter volgt de rest van het veld, Sebastien Bourdais, David Coulthard, Giancarlo Fisichella, Kazuki Nakajima, Andrian Sutil en Jenson Button.
De uitvallers in Hockenheim waren dit keer, Timo Glock in de Toyota, Mark Weber in de red Bull (door een motor defect) en Rubens Barrichello in de Honda als gevolg van een botsing met de Red Bull van David Coulthard.
Vandaag was het de kwalificatie voor de Grand Prix van Duitsland op een bewolkte circuit van Hockenheim te zien.
Zoals te verwachten was het een strijd tussen de Ferrari's en de McLaren's. Felipe Massa leek er vandoor te gaan met de pole, totdat Hamilton in de laatste ronde de pole net voor zijn neus weg kapt. De pole position zou volgens insiders nog scherper kunnen zijn als Hamilton niet een paar hele kleine foutjes had gemaakt. Maar goed, morgen zien een McLaren en een Ferrari op de eerste startrij en dat wordt spannend in de eerste bocht. Wie zal wijken voor wie?
Heikki Kovalainen - Lewis Hamilton - Felipe Massa
Heikki Kovalainen kon zich achter de Ferrari van Massa nestelen en zo de Ferrari in de McLaren sandwich nemen. Verrassend is de 4de plaats van Jarno Trulli in de Toyota, net voor de Renault van Fernando Alonso.
Teleurstellend was de 6de plaats van de regerend wereldkampioen en Ferrari rijder, Kimi Raikkonen. Ik hoop dat hij morgen het beter doet tijdens de race.
Op de 7de plaats vinden we de BMW van Robert Kubica die duidelijk op meer had gehoopt maar helaas niet verder kwam vandaag. Maar goed nog altijd beter dan zijn teamgenoot Nick Heidfeld die niet verder dan de 12de plaats kwam.
Mark Webber werd 8ste en kon in de Red Bull niet imponeren tijdens de kwalificatie terwijl Sebastian Vettel in de Toro Rosso net achter hem kon aansluiten op de 9ste plaats. Terwijl de 2de Red Bull van David Coulthard op de 10de plaats staat. En zo werd de Toro Rosso in de Red Bull sandwich genomen, dat belooft wat voor morgen.
Op de 11de plaats vinden we de tweede Toyota van Timo Glock. Gevolgd door het rest van het veld. En wederom zijn de laatste twee plaatsen voor de jongens van Force India.
Een houten auto? Toen ik klein was had ik een heleboel houten auto's, later werden die van blik en nog later van metaal of kunststof ... maar nu even serieus, de "eerste" houten auto (althans voorzover ik het weet) is in de maak en niet zomaar een auto maar een Supercar oftewel een hele snelle sportauto. Wie had dat ooit durven dromen?
Splinter Concept
Een houten auto die het moet opnemen tegen de huidige generatie Porsches, Ferrari's, Lamborghini's enzovoort. Dat kan toch niet waar zijn, hoor ik jullie nu zeggen. Het kan echt, en zijn ontwerper heeft vast en zeker in het Nederlandse woordenboek gekeken want hij heeft hem Splinter genoemd, waarschijnlijk naar aanleiding van opgelopen houten splinter in zijn hand? De naam op zich is al integrerend genoeg.
De bedenker van de Splinter is Joe Harmon, een industriële ontwerper uit North Carolina. Hij en zijn team zijn verantwoordelijk voor de bouw van de meest onwaarschijnlijke auto die ooit zal rijden in de nabije toekomst.
Is het echt mogelijk om een auto te bouwen op basis van hout?
Op zijn website vinden we het volgende antwoord op bovenstaande vraag. "Hout is echt verbazingwekkend om mee te werken. Het is erg sterk en in verhouding heel licht van gewicht dan bijvoorbeeld aluminium of staal. Het bezit zo'n veelzijdigheid dat het mogelijk is om allerlei verschillende type constructietechnieken toe te passen. Het uiterlijk, de aanraking en de geur van een natuurproduct zoals hout is zoals niet gekend en kan niet worden nagemaakt. Alleen de voldoening op zich om iets te maken van een stuk hout is ontzagwekkend."
Maar kan een houten auto concurreren met een Porsche? "Als we het hebben over de prestaties, dan is de potentie zeker aanwezig. Uiteraard hebben wij niet de tijd en de mogelijkheid om de Splinter aan dezelfde testen en spitsvondigheid te onderwerpen zoals bij een Porsche Carrera GT of zelfs een Ferrari Enzo het geval is. Maar we hebben een ontwerp dat extreme hoge karakteristieken heeft op alle gebieden om een Supercar mogelijk te maken, zoals de verhouding vermogen-en-gewicht, gewichtsverdeling en zwaartekracht punt."
De Splinter, een lieveheersbeestje?
De Splinter zal een gemodificeerd Cadillac Northstar V8 krachtbron krijgen die meer dan 600 pk zal hebben, hiermee is een snelheid van 385 km/uur haalbaar (althans volgens de computer berekeningen). Dit laatste is vooral te danken aan het lage gewicht van de auto, 1134 kilogram.
Met de bouw van dit auto wil men vooral de mogelijkheden van hout onderzoeken en de limieten ervan testen om zo ervan te leren. Hout zal zoveel mogelijk overal gebruikt worden en dat is niet alleen voorbestemd voor het chassis, hout wordt ook gebruikt voor de ophanging, carrosserie en zelfs voor de velgen.
Momenteel zijn er nog geen plannen om de auto in productie te nemen, maar dat Joe en zijn team de nodige aandacht trekken met hun project is te verwachten.
Ik heb alleen zo'n vermoeden dat het verboden is om te roken en dat de onderhoudskosten ervan hoog zullen zijn aan de andere kant de Splinter maakt niet echt een "houterige" indruk. En mochten ze ooit een testrijder nodig hebben, dan is dat ongetwijfeld Pinokkio. .
Omdat het vandaag een grauwe dag is geweest wil ik jullie een vrolijk liedje laten horen van de Schotse band Pilot, in 1975 hadden zij een nr. 1 hit met het liedje Magic die ook in Nederland de hitparade wist te bereiken. Voor mij is dit een van de mooiste liedjes ooit gemaakt, een echte Pop evergreen.
De geschiedenis van de band is opmerkelijk te noemen als je weet dat David Paton en William Lyall betrokken waren bij de band Bay City Rollers. Echter beide heren waren al weer weg voordat de band bekend werd.
Het toeval wil dat deze beide heren later elkaar weer tegenkwamen in een bibliotheek in Edinburgh. Hierna begonnen ze samen weer demo's op te nemen, later kwam Stuart Tosh en Ian Bairnson erbij en zo werd in 1973 de band Pilot opgericht. De muziek die ze maakten werd als Soft pop bestempeld.
Pilot is een verklanking van de eerste letters van de achternamen van de oorspronkelijke leden, Paton, Lyall en Tosh. Na drie albums ging als eerste Tosh naar de band 10cc, later zou Lyall voor zichzelf beginnen en een kwade Paton achterlaten. En na het album Two's a Crowd (1977) verdwijnt Pilot van het podium. Later zouden de musici van Pilot meer bekend worden als de begeleiders in The Alan Parsons Project.
Blijkbaar is de magic nog niet weg ...
Pilot - Magic
Ho, ho, ho It's magic, you know Never believe it's not so It's magic, you know Never believe, it's not so
Never been awake Never seen a day break Leaning on my pillow in the morning Lazy day in bed Music in my head Crazy music playing in the morning light
Ho, ho, ho It's magic, you know Never believe it's not so It's magic, you know Never believe, it's not so
I love my sunny day Dream of far away Dreaming on my pillow in the morning Never been awake Never seen a day break Leaning on my pillow in the morning light
Ho, ho, ho It's magic, you know Never believe it's not so It's magic, you know Never believe, it's not so
[Musical Interlude]
Ho, ho, ho It's magic, you know Never believe it's not so It's magic, you know Never believe, it's not so
One day a hawk and a lady bug were out enjoying the warm sun and an afternoon's flight.
The sky was blue and the Hawk circled high in the sky singing hawk. From a distance, he could see lady bugs flying from plant to plant.
The lady bugs were flying and the sun was reflecting on their brilliant metallic orange bodies with black spots on them.
One Lady Bug seemed different from all the others. She looked like she was basking in the sun. She looked like she was experiencing enchantment while all others were just so busy being busy.
This Lady Bug was listening to the music of hawk song. As hawk song became louder and louder the lady bugs flew to hiding, all, except one. She did not move but listened to hawk song and watched Hawk's descent from the blue sky until the sky almost seemed to be filled with him.
At Hawk's landing, a blushing eye contact was made. There were no words immediately just a peaceful observation of each other.
"Were the other lady bugs your friends," he asked? "Yes," she said.
"Where have they gone and why did they leave you," Hawk asked? "They were afraid," she said.
"Afraid!.. Afraid of what? Of me," he asked? "Yes, they are afraid of you. When they heard your song they feared and they took refuge," she said.
"Are you afraid of me," he asked? "Yes, I am a little but I see no need to run. If you wanted to harm me, we would not be talking," she said. She went on to say, "it must be really lonely for you always flying alone and singing alone?"
"Lady Bug, what makes you think I am lonely," he asked? "Because I have watched you before and listened as you sang your song. Sometimes I have even sang to you but I was sure you could not hear me," she told him.
"It is your song that I am hearing. Your song does not sound like lady bug song. It sounds like hawk song I have heard before," he said.
"Where did you learn it," he asked? "I can not tell you that just now but I hope the time will come that I can tell you where I learned the song I sing. I am glad you heard it," she said.
"You are right," he told her, "it is lonely and many are afraid of me. They call me names that really are more suited to the humans. They call me predator but there is no predator like the human. Everywhere they go they kill and when they are not killing some of us, they are killing each other.
We, of the hawk dominion, can never let our guard down because if we do for a minute, we find them hunting us with stones that fly in the air at great speeds and make us fall to the ground. Yes, it is lonely and so I sing and fly and hope that someone will fly with me and sing with me and share adventures with me."
Lady Bug told him, "I can fly with you sometime if you like, but I can not fly as high or as fast as you.I can not even see as far as you." "You would fly with me? No one as beautiful as you would fly with me," he said. "I would," she said, "I would love to fly with you."
As the two look deep into each other eyes, the Hawk leans down and Lady Bug climbs his feathers to her perch.
"Hold on, Lady Bug. We are going to the sky," he told her.
For hours the Hawk and the Lady Bug soar as they walk the sky. They sing with joy and feel excitement. Neither speaks but both are enraptured of the moment.
Two who are very different in this moment do not seem different at all. Surrendered to the moment, love is known. The hours pass. The sun goes down. The moon comes up and their image is cast upon the moon as shadow. Neither has spoken a word when the Hawk thinks he is being selfish. It is all so good.
Thought is suspended because of the right presence. It is time he must take Lady Bug home.
She says to him, "So soon? Must you take me back so soon"? "I thought you might be getting tired and I did not want to seem so selfish, though in truth, I do not recall when I have been happier. I do not want to take you home at all. I would be pleased if this moment did not have to end. What I would really like to do is watch you fly, listen to you sing, listen to you tell me of your hopes and dreams," he said.
"Are you sure you are a hawk," she asked? "Yes, Lady Bug, I am a hawk," he told her.
"What will your friends say when they find out you spent the day with me?" he asked. "I have known my own joy today with you. I do not care what they say. They have not flown where you have shared with me," she said.
She went on to say, "I do not want to return but I probably should. Will you come for me again? Do you think we could be friends?", she asked. "I would love that," he said. "When can I see you again?", he asked.
"How soon would you like to see me again?", she asked. "Only moments from now. There is something I must do, but I can come for you again in two hours," he told her.
"Come back for me then in two hours. I will be ready and meet you right here. If you really want to be with me, show me the gift of your kiss when you return," she said. "I know you need some private flight time now to think and sing," she said.
He said to her as he took flight, "It will be as you wish."
And with that the Hawk took to the night sky exciting the wind behind him as he ascended. Lady Bug blushed and went to tell her friends. When she arrived and told them all that she had done, they reported her to their elders.
They refused to allow her to consider seeing this dangerous predator again and putting their village at risk. As time began to run out and fearing she would leave, lady bug was restrained by the elder named Conventional Rule.
The second restraining elder was the Guardian of Tradition. They bound Lady Bug. "He will come for me," she said, "he will come." When the Hawk returned, he did not see Lady Bug and began to wonder if everything was all right.
After waiting and waiting, he came to the conclusion that she was not going to be returning to fly with him. He looked to the sky and said thanks for the time they had spent together. As he lifted again to climb the sky in a very slow spiral, he began to sing.
Lady Bug could hear the Hawk's song and began to sing herself. This time the Hawk knew it was her. He could hear her song. He landed in her village and called for her.
In fear of destruction, the elders of Convention and Tradition offered Lady Bug to the Hawk if he would agree not to destroy their village.
In a loud voice, he said, "NO.
I have made a friend today and I will not allow you to shame her like this. I have learned today that you have lived in fear of me.
You fear what you do not know," he said. Hawk continues, "who among you recalls how many times I have ever sought to harm any of your families and tribes. Your fears are unfounded and yet I know, most fear what they do not know. If we could talk, you might discover ways that we could help each other that would make for a beneficial friendship. Who you should be afraid of are the crawling things and the small birds, but they will not harm you if they are given notice that we have entered into relationship."
"Let Lady Bug be with me because it is her choice. She has a heart to fly and to fly high. She is different from you and so you punish her and treat her poorly because she does not accept your ways of limitation," he says.
"Should she be punished or loved for who she is," he asks?
"I have chosen to love her because she has loved me without judgment. She has welcomed me, accepted me, and caused me to feel good again about who I am. For that I am thankful and in awe of her beauty," he said.
"Come, Lady Bug, let us fly," he calls to her. On her approach, she asks, "Aren't you forgetting something?" As he leans down to kiss her, Lady Bug is transformed into a beautiful lady hawk and the Hawk is never lonely anymore.
They fly together high in the sky. They love each other and sing hawk song together. If you listen closely now, you can hear their song of love as they dance the sky and keep a watchful eye.
Because of their watch, the village of the ladybugs is always safe.